همه چيز توي ذهنم رنگ و تصويره اما دريغ از يک واژه که شبيه حرفهاي دلم باشه ... دلم ميخواد کسي در پسين و واپسين بغض هايم بيايد و هيچ نياورد جز دست آرام ساکتي که معناي تک تک دلتنگي هاي بغض آلود راميداند ... 

دلم ميخواد لحظه اي به وسعت يک دم،سري بر شانه اي باشم...دلم چيزي فراتر ازتصوير و تصور ميخواهد.دلم اين روزها سخت به دنبال قاصدک ها ميگردد ...
آرزوهايم زياد و قاصدکي هم نيست ... يقين هم دارم کسي را نخواهم يافت تا مرحم دردهاي نا آرامم باشد ...