مثل کودکي است که آغوشم را مي طلبد و من آرام چادرم را با دست هدايت مي کنم و مي رقصانمش در خنده هاي باد ؛ آسمان ساکت و ثابت نگاهمان مي کند . غرور آسمان بي توجه اش کرده و من ، با همه غرور زنانه ام نگاهش مي کنم و التماس، که گاهي هم مرا طلب کن. آسمان ابري مي شود و ابرهاي تيره امانش نمي دهند و رويش را از من بر مي گرداند و پشت ابرها پنهان مي شود و گريه مي کند .

آسمانا ! چه قدر تلخ است که بر تو مقدر شده تا در جايت بماني و مرا با همه طراوت و تازگي و خنده هاي جواني ام نداشته باشي ... چه قدر غم انگيز است دريغ شدن من از تو ... 

آسمان پاک من ! گريه نکن . بگذار تا غم ديرينمان در هوا جاري بماند و هر از چند گاهي که باران مي بارد ، بوي نم ارمغان اين غم را به مشام آدميان زميني برساند.

آسمانا ! کاش کمي کوچک تر بودي تا در آغوشم جا مي شدي...

مي خندي ؟! ...چه قدر خنده و گريه ات شيرين است ؛ مي کُشي مرا وقتي ديوانگي هايت را به رخ مي کشي...

آسمان پاک من ! ببين گندم هاي کنار خيابان چه طور براي دلداريت مي رقصند در باد ! درست مثل رقص چادر سياه در ميان قلب سرخ من وآبي بيکران تو ...