هر چند که دوست داشتم مطلب بعدي را با در خواست تو بنويسم. اما....

نداي دروني ام دست از سرم برنداشت،هر چه گفتم صبر کن تا آنکه او بفهمد تنها ظاهرنوشته هايم

زيبا نيست ،اصلاً نوشته هايم معني ظاهر را نمي فهمند ؛

 چرا که بر آمده ازاعماق وجودي است که سعادت خويش را گره خورده در سعادت تو مي داند.

 اما نهيبم زد،هشدارم داد ، بر من خرده گرفت ، عهدي که با خود بسته بودم ياد آوري کرد

  و من دوباره تسليم نداي درو ني ام شدم، پس مي نويسم تا سوگند را نشکسته باشم،

قانون عشق را زيرپانگذاشته باشم، تو تنها بنگر و تنها بيانديش که آيا اين حرفها ظاهر است ؟

  البته گفتن اين حرف که نوشته هايم از اعماق وجودم است نيز شايد درست نباشد.

                                       مي داني چرا؟؟؟؟؟

 چون که مدتهاست نمي دانم عمق وجودم کجاست؟ آن را کجا گذاشتم؟ به دست که سپردم ؟

البته حدسهايي ميزنم اما خيالم راحت است از اينکه به دست اهلش سپردم.

  بگذريم چون که مولا فرمود : ببينيم و بگذريم. من هم مي گذرم از هر آنچه خوشايند ديدن

                                                  و شنيدن نمي دانم.
گذراندن ساعاتي در کنار تو ، روبه روي مسجد با صفاي جمعکران،

 ثابت شده هاي دلم رامهر تأييد زد.

 
 چشمانم گاهي به روي مهربانت بود گاهي به گنبد سبز رنگ مسجد.

       چشمانم از تنگي وقت شکوه داشتند. آخر وجود آنهمه نعمت يکجا !! زير سايه با صفاي

        مهربانترين سرور عالم ودر کنار تو، براي يک دنيا خوشي و سرمستي کافي نيست؟؟

                            خواب از چشمانم رفته بود حيران زده بودم .

                       اما حالا که آنجا نيستم دلتنگي عجيبي در سينه دارم.

        او همواره نظاره گر من و تو بود . تو خواب بودي دستانم را به سويش بلند کردم

        گفتم آنقدر گفتم اشک ريختم ؛ و به آرامي دستانم را در هواي کوي او مشت کردم و هر

          آنچه عنايت او بود روي صورت نازنينت کشيدم. بر چشمانت بوسه زدم تا ...

       از سرورم ، مولايم خواستم که او را که سر بر پايم نهاده  از حقيقت با خبرش کند.

       بامداد روز جمعه بر آورده شدن سيزدهمين آرزوي سال گذشته شيرين ترين موهبت

              الهي بود.زيبايي هاي آن شب تمامي نداشت ، وصف ناشدني است.

      ديدن قدمهاي فرشته وارتو، در زير نور ماه ، در حريم يار .

        چقدر من خوشبخت بودم. با تو در خواب حرف زدم ، جواب نميدادي اما هرآنگاه که

       با دستانم گرماي نفست را احساس مي کردم از تک تک دردهاي دلت آگاه مي شدم.

       در گوشت همان آيه ي هميشگي را نجوا مي کردم . آرام شده بودم .دلم از خوشي

      داشت مي ترکيد.گفتم : يا امام زمان فردا بيا تا شاديهايم دوباره به دام دلتنگي اسير

         نشود. اما افسوس او باز هم نيامد ... نيامد و دوباره من وتو از هم دور مانديم.

        نيامد تا تو باز هم ملاحظه من را بکني و صريحاً به من نگويي که:

                                                                        دلت برايم تنگ شده است.

         پس دعا مي کنم براي ظهورش تا تو نيز از حرفها و رازهاي نگفته دلم آگاه شوي.

        تا تکرار حرفهاي گذشته را بر خود حرام سازي ، تا از صداقت قلبم مطمئن شوي،

        ميدانم که او در همين نزديکي است. امروز در پارک از خدا زمان به بار نشستن

       آرزويم را پرسيدم . و با عبور نسيمي از عطر گل ياس فهميدم که ديگر زمان زيادي

       نمانده است. او مي آيد و مثل همان روياي گذشته ها بي بي دو عالم (س) را به نجات

       من و تو مي فرستد.دستان من و تو در دستانش در کنار نهر آب .

                        به اميد آنکه لياقت درک حضورش را داشته باشيم.

                     آخر اي دوست نخواهي پرسيد
                                          كه دل از دوري رويت چه كشيد
                     سوخت در آتش و خاكستر شد
                                           وعده هاي تو به دادش نرسيد